Dag 27: Oviedo – Pola de Allande

Deze morgen verliet ik Oviedo, genietend van een stralende zon. Bij het buiten rijden van de stad, zorgden de zonnestralen voor een mooi lichtspel op de hoge toppen. Maar nog voor ik een plaatsje had gevonden om een foto te nemen, werd ik overvallen door een dikke mist. De zon probeerde tevergeefs een gaatje door die laag mist te boren.

Ik verliet de grote weg en wist onmiddellijk hoe laat het was: korte, venijnige hellingen van 15% en meer. Jammer genoeg zag ik niets van de omgeving. Langs die binnenwegen zie je veel meer, maar het is ook lastiger.

Op een kruispunt twijfelde ik, bang om de verkeerde weg te nemen. Ik zag een jonge mama met haar kinderen naar de bushalte stappen en ik vroeg haar de weg. Haar dialect en mijn West-Vlaams klonken soms hetzelfde. Zelfs de kinderen wensten mij een goede rit.

Na een tijdje belandde ik toch op de nationale en die hellingen zijn makkelijker te nemen. Na een lange klim, kwam ik boven op een hoogte van 400 m. De zon was weer van de partij en ik kon opnieuw de wonderen der natuur aanschouwen. Ik zag twee prachtige ijsvogels en alle ellende was direct vergeten.

Rond de middag was ik in Salas en daar hield ik mijn pauze. Ik had nog 21 km te gaan naar Tineo, mijn einddoel voor vandaag.

Maar toen ik in Tineo aankwam, vond ik het te vroeg om te stoppen. Ik besloot er nog een stukje aan te breien. Ik kreeg onmiddellijk een prachtige afdaling voorgeschoteld. Ik kreeg opnieuw de keuze. De GPS volgen en niet weten waar ik was of de nationale volgen en ietsje meer kilometers afleggen. Ik koos voor de GPS. Die bracht me in de wijde, onbewoonde, maar prachtige natuur. Maar het was niet van de poes. Er kwam maar geen einde aan het klimmen en op een bepaald ogenblik was het buigen of barsten. Ik wist niet meer waar ik zat; passeerde gehuchten met namen die ik nergens terugvond op de kaart.

Na een mooie afdaling, kwam ik na 96 km en 1584 hoogtemeters aan in Pola de Allande. Dat dorpje is in een dal gelegen. Dat wil zeggen: morgen onmiddellijk beginnen klimmen.

Soit, je moet alles door een rooskleurige bril bekijken: vandaag was een ideaal oefenritje. Zo heb ik kunnen proeven van wat nog moet komen.

Ik zou het nog vergeten, maar ik fietste door een fantastisch mooie streek. Het was ook een ideaal weertje met een temperatuur boven de 20°. Kortom, ik heb er van genoten.

Groetjes van een getrainde peregrino die morgen de koninginnenrit rijdt

Salas