Dag 30: Palmas de Rei – Santiago de Compostela

De laatste nacht en dag van mijn camino, stelde Saint Jacques mij nog eens extra op de proef. Ze staken met in een isoleerkamer! Er waren geen vensters.

Vanmorgen pakte ik voor de laatste rit. En wat voor een rit! De onmogelijkste, kleine weggetjes kreeg ik voorgeschoteld. Waar ik zat? Daar had ik geen idee van. Ik reed alleen af en toe door een klein gehucht en ik vroeg me af: „Wonen hier wel mensen, in zo’n huisjes?”

Daarna reed ik even op de nationale, maar even later, hup,  weer een onmogelijke weg! Die moest ik plots verlaten om op een bosweg te fietsen. Dat ging goed tot de bosweg versmalde en uiteindelijk veranderde in een grasweg. Ik stapte van mijn fiets, liet hem staan en ging een paar honderd meter verder kijken. Gelukkig maar, want wat bleek? De weg eindigde in het niets.

Ik keerde dan maar op mijn stappen terug. Ik reed terug op het asfalt en keek op de GPS waar ik opnieuw kon aansluiten.

Ik kreeg plots het gezelschap van iemand in een handbike en zijn begeleider. Toen ik hoorde dat hij in acht dagen van Barcelona naar Santiago (800 km) was gefietst, stond ik perplex.

En zo, na 79 km en nog 1075 hoogtemeters, ben ik aan het eind gekomen van mijn zesde camino. En, als ik het goed voor heb … Is zeven geen … getal?

Voor ik afrond, bedank ik iederereen die er voor gezorgd heeft dat ik deze zesde camino kon verwezenlijken: HARTELIJK BEDANKT!!

En nu, om helemaal af te sluiten, eindig ik met een spreuk die me werd toegestuurd door een peregrino: 'Donde estan tus sueños? Vivelos antes de morir.'

Vrij vertaald: 'Waar zijn je dromen? Leef ze, voor je sterft!'

Groetjes van een peregrino, die al uitkijkt naar nummer 7

Santiago

Dag 29: A Fonsagrada – Palmas de Rei

In de albergue maakte ik gisteren kennis met een Jan uit Brugge en een Slovaaks meisje. We toastten op een goede afloop van onze camino’s. Ik kon, als oude haan tussen al die kakelende kippen, de slaap moeilijk vatten.

Vanmorgen moest ik meer dan een half uur wachten op mijn paard. De chef van de albergue had hem ergens op stal gezet. Maar waar? Dat wist ik niet.

Gisteren had ik onderweg al een visgeur geroken. Ik begon dus te ruiken aan mijn kleren, die ik de vorige avond had gewassen. Neen, dat was het niet. Tot mijn grote verbijstering, ontdekte ik uiteindelijk dat een blikje vis lekte in mijn bagage. Zelfs deze namiddag rook ik nog vis.

Na de start dacht ik dat ik vloog. Niet met de fiets, maar met een vliegtuig: de dalen waren gevuld met wolken, waar hier en daar bergtoppen bovenuit staken. Tijdens de afdalingen had ik het gevoel dat ik rond een meer fietste. Dat gevoel veranderde echter toen ik door die wolken heen moest fietsen: brrr, bitter koud!

Het profiel van de rit van vandaag zag er goed uit: starten op 940 m; daarna dalen, maar wel in trapjes. Dat zie je ook aan de hoogtemeters.

Bedankt aan zij die een oplossing hadden voor de laatste drie dagen. Tot twee uur 's nachts heb ik het in de gaten gehouden. Daarna besloot ik zelf om het in twee dagen te doen.

Nu heb ik nog geen internet op mijn fiets, maar voor de volgende reis komt dat in orde.

Vandaag begon de rit onder een bewolkte hemel, maar deze namiddag was er een lekker zonnetje.

Na 96 km en 1394 hoogtemeters, kwam ik aan in Palas de Rei.

Volgens het roadbook tot Santiago rest mij nog een vijfenzeventigal kilometer.

Groetjes

De ommuurde stad Lugo

Lugo

Lugo

Lugo

Lugo

Lugo

Kerkje gebouwd in the rural parish architecture of Galicia

Dag 28: Pola de Allande – A Fonsagrada

Vanmorgen na een stevig ontbijt (twee sneetjes geroosterd brood), kwam de zwarte fiets langzaam op gang, want er werd een zware rit voorspeld. Ik had de avond voordien nochtans het parcours verkend: eerst 50 m vlak, daarna begon de klim. Gelukkig had ik geen zware maag. Tijdens de klim vroeg een Mexicaanse voetganger me welke richting hij uit moest. Hij twijfelde of hij de rijweg zou nemen of het pad door het bos. Hij dacht waarschijnlijk: „Die oude grijsaard kent vast de weg.” Eerst vroeg ik hem een foto te nemen. Daarna raadde ik hem aan het pad te nemen. En zo was hij het bos in. Ik hoop dat hij er ook ergens weer uit komt.

Na 11 km klimmen, bereikte ik de top op 1146 m. Ik was er in de wolken, helaas letterlijk en niet figuurlijk.

Ik kan de rit van vandaag beschrijven als een omkleedrit. Bij de start was ik te warm gekleed; op de top was het koud en er was veel wind. En zo ging dat de ganse dag door.

Tijdens de afdaling werd ik opgehouden door wilde paarden.

In het begin van de afdaling, waren de bergen ruw, met alleen wat struikjes. Daarna werd het landschap mooier. Zo daalde ik tot 275 m.

Daarna begon ik, in een miezerig weertje, aan een tweede klim. Daarna kwam de derde, boven de 1000 m.

Op de top van Puerto del Acebo verliet ik Asturia om Galicia binnen te duikelen en ja … het begon waarlijk te regenen. En dat tijdens een afdaling. Ik moet jullie niet vertellen hoe dat aanvoelt.

Na 73 km en 1669 hoogtemeters reed ik A Fonsagrada binnen, op een hoogte van 900 m. Het is hier maar frisjes.

Wie kan mij goede raad geven voor de volgende dagen? Normaal staan er nog drie fietsdagen op het schema: voor dag 1 rest er nog een luttele 28 km; voor dag 2 staan er 85 kilometers op het programma en voor dag drie 58. Hoe moet ik dat aanpakken?

Groetjes van een peregrino, wachtend op een goed voorstel van het thuisfront

Grandas de Saume

Dag 27: Oviedo – Pola de Allande

Deze morgen verliet ik Oviedo, genietend van een stralende zon. Bij het buiten rijden van de stad, zorgden de zonnestralen voor een mooi lichtspel op de hoge toppen. Maar nog voor ik een plaatsje had gevonden om een foto te nemen, werd ik overvallen door een dikke mist. De zon probeerde tevergeefs een gaatje door die laag mist te boren.

Ik verliet de grote weg en wist onmiddellijk hoe laat het was: korte, venijnige hellingen van 15% en meer. Jammer genoeg zag ik niets van de omgeving. Langs die binnenwegen zie je veel meer, maar het is ook lastiger.

Op een kruispunt twijfelde ik, bang om de verkeerde weg te nemen. Ik zag een jonge mama met haar kinderen naar de bushalte stappen en ik vroeg haar de weg. Haar dialect en mijn West-Vlaams klonken soms hetzelfde. Zelfs de kinderen wensten mij een goede rit.

Na een tijdje belandde ik toch op de nationale en die hellingen zijn makkelijker te nemen. Na een lange klim, kwam ik boven op een hoogte van 400 m. De zon was weer van de partij en ik kon opnieuw de wonderen der natuur aanschouwen. Ik zag twee prachtige ijsvogels en alle ellende was direct vergeten.

Rond de middag was ik in Salas en daar hield ik mijn pauze. Ik had nog 21 km te gaan naar Tineo, mijn einddoel voor vandaag.

Maar toen ik in Tineo aankwam, vond ik het te vroeg om te stoppen. Ik besloot er nog een stukje aan te breien. Ik kreeg onmiddellijk een prachtige afdaling voorgeschoteld. Ik kreeg opnieuw de keuze. De GPS volgen en niet weten waar ik was of de nationale volgen en ietsje meer kilometers afleggen. Ik koos voor de GPS. Die bracht me in de wijde, onbewoonde, maar prachtige natuur. Maar het was niet van de poes. Er kwam maar geen einde aan het klimmen en op een bepaald ogenblik was het buigen of barsten. Ik wist niet meer waar ik zat; passeerde gehuchten met namen die ik nergens terugvond op de kaart.

Na een mooie afdaling, kwam ik na 96 km en 1584 hoogtemeters aan in Pola de Allande. Dat dorpje is in een dal gelegen. Dat wil zeggen: morgen onmiddellijk beginnen klimmen.

Soit, je moet alles door een rooskleurige bril bekijken: vandaag was een ideaal oefenritje. Zo heb ik kunnen proeven van wat nog moet komen.

Ik zou het nog vergeten, maar ik fietste door een fantastisch mooie streek. Het was ook een ideaal weertje met een temperatuur boven de 20°. Kortom, ik heb er van genoten.

Groetjes van een getrainde peregrino die morgen de koninginnenrit rijdt

Salas

Dag 26: Ribadesella – Oviedo

Ik laadde mijn paard en verliet de nog slapende stad onder een blauwe hemel en een stralende zon. Zo gaat dat in Spanje. Laat eten en daarna iedereen op straat.

Ik vroeg me af: „Wat zou ik vandaag weer mogen verwachten?” De kustweg hier is niet zoals bij ons. Neenee, dat gaat hier serieus op en neer, tussen het vele frisse groen. De eucalyptusboom neemt nu een belangrijke plaats in. Door de heuvels, had ik geen zicht meer op de Picos, maar af en toe kreeg ik wél de zee te zien.

In Villaviciosa verliet ik de Camino del Norte, om mijn weg te vervolgen op de Camino Primitivo. Die startte ik met een mooie beklimming van 8 km (400 m hoogte). Eens de top bereikt, kreeg ik de Picos te zien. En dat voor de rest van de dag! Geen duik naar beneden, maar wel heel langzaam om zoveel mogelijk te genieten.

Zo fietste ik in dalende lijn na 84 km en 942 hoogtemeters door het industriegebied, Oviedo binnen.

Morgen begin ik al aan mijn laatste fietsweek. Welke bergen zullen er nog op het menu staan?

Groetjes van een peregrino die met spanning uitkijkt naar de laatste loodjes

Ribadesella

Konden ze maar vertellen

Hoeveel tinten groen zijn er?

De Picos in de verte

Zo moet het

Cathedral van Oviedo

Oviedo

Oviedo

Dag 25: Los Corrales de Buelna – Ribadesella

Eindelijk! Ik dacht dat ze me vergeten was, Laura. Maar deze morgen was ze er. Lief van haar hé! Op voorhand had ik al een vermoeden, want om 7 uur zag ik een sterrenhemel. Normaal is dat de voorbode van mooi weer.

Ik startte vandaag op een hoogte van 37 m. Na een korte daling, begon een klim naar 280 m. Het was niet afzien, integendeel, het was genieten van de mooie groene omgeving, gekruid met een stralende zon.

Boven gekomen, zag ik al de reuzen van Picos de Europa hun toppen aan het venster steken.

Gedreven als een kind dat voor de eerste keer de zee zou zien en aangemoedigd door de vele wieleroeristen, begon ik een beetje in overdrive te gaan.

Opeens kreeg ik, links van me, een prachtig beeld van de bergen te zien. 100 meter verder zag ik de zee al in de verte. Wat heeft een mens meer nodig om gelukkig te zijn?

Na 2100 km stond ik aan de golf van Biskaje. Armand Pien maakte ons vroeger wijs, dat die ons weer bepaalde.

Ik zag de ene mooie inham na de andere. Het plaatje was bijna perfect. Alleen jammer dat de toppen verdwenen in de wolken. Voor zij die het aankunnen de camino te voet te doen: bij mooi weer kom je hier zeker in extase.

Na 123 km en 1389 hoogtemeters, bleef ik steken op een hoogte van 20 m.

Groetjes van een in extase verkerende peregrino

Oude poort van de arena voor stierengevecht

San Vicente de la Baquera

Zo schenkt men hier je glas in