Dag 18: Oloron Sainte-Marie – Sarrance

Nooit het vel van de … Ja, ik had het kunnen weten. Gisteren schreef ik nog: „de laatste groetjes uit Frankrijk,” maar vandaag schrijf ik jullie alweer … vanuit 

La douce France.

Deze morgen stond ik op met onweersgeluiden op de achtergrond. Ik klom toch op mijn fiets, maar na enkele minuten moest ik de wachtzaal bij het station opzoeken.

Na een half uur startte ik dan toch maar, de bliksem aanschouwend en met gedonder als achtergrondmuziek.

Na tien kilometer vond ik een bushokje om te schuilen. Daar zat ik een klein uurtje te kijken, meer naar de wolken dan naar de bergen.

Ik trok andere kleren aan en deed een nieuwe poging, hopend dat het zou ophouden.

In Sarrance piepten de eerste zonnestralen door de wolken en zo kon ik ook de eerste foto’s van de dag nemen. Alles gaf een goed gevoel, dus begon ik te vermoeden dat het over was.

Maar helaas, na enkele kilometers sloeg het plots om en vielen bakken water uit de hemel. Opnieuw met bijpassend klank- en lichtspel. Dat was voor mij het signaal om mijn fiets te draaien en me te laten meeglijden met het stromende water.

Terug in Sarrance, reed ik vlug naar het klooster. Ik was net op tijd voor het middagmaal: linzen, spaghetti en een soort appelmoesdessert, aangevuld met de nodige wijn.

Sarrance is een mooi dorpje met een bar-hotel. Helaas is die gesloten vandaag. Hier in het klooster zijn er nog vier geestelijken en vader abt is vanmorgen vertrokken naar Santiago. Zo hebben we ook geen internet, want door het onweer heeft vader abt alles achter slot en grendel gestoken.

Groetjes van een uitgeregende peregrino

Sarrance

Kolkende rivier

Klooster Sarrance