Dag 22: Los Arcos – Miranda de Ebro

Vandaag werd het een bijzondere dag. Het zou een dubbel afscheid worden. Maar eerst … een flink ontbijt! Terwijl ik at, keek ik naar het weerbericht: er werd zon voorspeld. Er was wel kans op buiten, maar vooral veel wind met snelheden van 70 tot 100 km per uur. Ik bekeek de kaart en zag dat ik niet bang hoefde te zijn: ik zou de wind eerder schuin mee hebben.

Na het ontbijt ging ik terug naar de albergue voor een emotioneel afscheid van Koen en Anny.

Na tien kilometer fietsen, volgde een tweede afscheid: het verlaten van de Camino om de oversteek te maken naar de Norte.

Er was weinig beweging op de weg die ik insloeg. Ik reed duidelijk door een dunbevolkte streek. Onderweg vroeg een chauffeur of ik naar Santiago reed. Toen ik antwoordde dat  ik via del Norte ging, was hij gerust.

Na wat langzaam klimwerk, begon de klim naar de 1000 m. De wind zat nog altijd goed. Boven op de top, zag ik links een breed dal. Maar dat was niet voor mij. Ook de gieren waren opnieuw aanwezig.

Toen ik de afdaling begon, kreeg ik de wind op kop. En wat voor wind! Op een bepaald ogenblik, op een vlak stuk van enkele kilometers, bedroeg mijn snelheid nog 6 à 8 kilometer per uur. Ik reed midden op de weg om zeker niet in de gracht te waaien. De wind blies zo hard dat mijn adem werd afgesneden. Toen ik een bushokje zag, was ik blij dat ik even kon schuilen. Ik zat daar in dat hokje en ik begon al plannen te maken voor de nacht. Misschien kon mijn fiets als voordeur dienen?

Dat duurde zo’n uurtje. Plost was het over en werd fietsen weer een plezier.

Alleen, als de wind valt, volgt er … regen. Zo moest ik de laatste 25 km afhaspelen. Maar de stormwind bleef toch achterwege.

Ik moet zeggen dat ik, ondanks het weer, verschillende mooie rotsformaties kon bewonderen vandaag.

Na 83 km en 924 hoogtemeters, kwam ik in Merinda de Ebro aan en was het tijd om een slaapplaats te zoeken.

Groetjes

Monasterio de Azuelo